De aanklacht (tegen Reinaert)

Na de voorrede begint Willem zijn verhaal over Reinaert de vos, met de aanklacht door de andere aan het hof van koning Nobel verzamelde dieren.
(in een bewerking door Prudens van Duyse, 1804-1859)

Eerste zang

Die vanden quaden niet en leest
Die en weet niet wie die goede is,
Ende salhi sgoets werden ghewis,
Soe moet hi ymmer tquade kennen.
    Dirc Potter, Der minnen Loep.
            B.III, V.53.

HEt was omtrent den Sinxendage:
Weder groenden boom en hage.
’t Kruid ontlook bij den morgendrop;
’t Geurige bloemeken brak uit den knop,
En, bij ’t lied der vogelschaar,
Nobel, de Koning, maakte overal
45
Sijn hof crayeren over al
Dat hi waende, hadde hijs gheval,
Houden ten wel groeten love.
Doe quamen tes sconinx hove
Alle die diere, groet ende cleene,
50
Sonder vos Reynaert alleene.
Hi hadde te hove so vele mesdaen
Dat hire niet dorste gaen.
Die hem besculdich kent, ontsiet!
Also was Reynaerde ghesciet
55
Ende hier omme scuwedi sconinx hof
Daer hi in hadde crancken lof.
Doe al dat hof versamet was,
Was daer niemen, sonder die das,
Hine hadde te claghene over Reynaerde,
60
Den fellen metten grijsen baerde.

NU gaet hier up eene claghe.
Isingrijn ende sine maghe
Ghinghen voer den coninc staen
Ysengrijn begonste saen
65
Ende sprac: ‘Coninc, heere,
Dor hu edelheit ende dor hu eere
Ende dor recht ende dor ghenade,
Ontfaerme hu miere scade
Die mi Reynaert heeft ghedaen,
70
Daer ic af dicken hebbe ontfaen
Groeten lachter ende verlies.
Voer al dandre ontfaerme hu dies
Dat hi mijn wijf hevet verhoert
Ende mine kindre so mesvoert
75
Dat hise beseekede daer si laghen,
Datter twee noint ne saghen
Ende si worden staer blent.
Nochtan hoendi mi sent:
Het was sint so verre comen
80
Datter eenen dach af was ghenomen
Ende Reynaerd soude hebben ghedaen
Sine onsculde. Ende also saen
Alse die heleghe waren brocht,
Was hi ander sins bedocht
85
Ende ontfoer ons in sine veste.
Heere, dit kennen noch die beste
Die te hove zijn commen hier.
Mi hevet Reynaert, dat felle dier,
So vele te leede ghedaen,
90
Ic weet wel al sonder waen,
Al ware al tlaken paerkement
Datmen maket nu te Ghent,
In ne ghescreeft niet daer an.
Dies zwijghics nochtan,
95
Ne ware mijns wives lachter
Ne mach niet bliven achter,
No onversweghen no onghewroken!’
Doe Ysengrijn dit hadde ghesproken,
Stont up een hondekijn, hiet Cortoys,
100
Ende claghede den coninc in Francsoys
Hoet so arem was wijlen eere,
Dat alles goets en hadde meere
In eenen winter, in eene vorst,
Dan alleene eene worst